- Doliny, wyżyny, a przede wszystkim błoto - tak krótko podsumowuje stan boiska Piotr Jakubowski, uczeń klasy IIa Publicznego Gimnazjum w Lubichowie.
- I za to je tak kochamy! - natychmiast wtrąca się Krzysztof Olszowy, kolega z klasy Piotra.
"Wembley", bo tak nazywane jest tu boisko, zna niemal każdy chłopak z wioski.
- "Wembley" jest naszym azylem - kwituje Krzysiu. Kiedy były wakacje, nasza podwórkowa drużyna grała z drużyną z Ocypla, raz u nas a raz u nich. Oba spotkania, mimo wielkiego poświęcenia naszych kolan i łokci, przegraliśmy. Wiedzieliśmy, że przed nami jeszcze wiele pracy, więc zorganizowaliśmy sobie regularne ćwiczenia.
- Te treningi nie były niczym szczególnym. Kilka kółek wokół boiska, rozgrzewka i kolejny mecz - żali się Grzegorz Bartwicki, piłkarz z I klasy tutejszego gimnazjum.
- Na spotkanie przychodzi przeciętnie dziesięć osób. W czasie wakacji kończyliśmy grać, kiedy zaczynały nas denerwować wieczorem komary - mówi Krzysiu. - Teraz czekamy, aż się zrobi ciemno i nie widać piłki.
To wyjątkowe boisko ma już ponad dziesięcioletnią tradycję. Ostatnio mali "dzierżawcy" tej ziemi zainwestowali w siatki na bramki. Są ręcznie tkane, gdyż  słupki są z drewna. Ostatnimi czasy starsi koledzy wykonali pole do siatkówki. Tak, więc każdy znajdzie tu coś dla siebie.

Kiedy patrzę na grę młodych, twierdzenie, iż "polski sport upada", traci jakikolwiek sens. Każdy z tych chłopców się czymś wyróżnia. Jeden dobrze biega (można tu wspomnieć o Mateuszu Myszewskim - zdobywcy I miejsca w biegach przełajowych w Skórczu), drugi świetnie panuje nad piłką, jeszcze inny ma porządnego "kopa", którym potrafi zaskoczyć niejednego bramkarza. Takie miejsca są pełne "diamentów", które trzeba oszlifować. Takich boisk jest w Polsce tysiące, a na kuli ziemskiej miliony! W czasach, w których coraz mniej entuzjastycznie patrzy się na przyszłość, piłka nożna daje możliwość oderwania się od szarej i okrutnej rzeczywistości. Pomaga ludziom uczyć się gry zespołowej i mało stosowanej zasady "fair play".